maart 2009

Bogra zaterdag 18 april 2009

De tijd vliegt, zonder dat ik het besef is er weer een maand voorbij.

Het volgende is geen doorlopende tekst maar eerder enkele korte onderwerpen.

Terug in Dhaka dacht ik verder te gaan waar ik vorig jaar was gestopt.

Namelijk les geven in de EK school van The Dhaka Project.

Dit feest ging echter niet door.

Vijf nieuwe leerkrachten waren net aangeworven en het aantal lesgevers was zo op peil.

Een gesprek met Korvi, de project directeur, bracht weinig opheldering.

Hij is niet echt geinteresseerd in het verbeteren van de sanitaire situatie in de sloppenwijk. Met andere woorden hij wil er geen cent in investeren.

Ik was nochtans naar Dhaka gekomen om les te geven en om de sanitatie te verbeteren.

De afgelopen maand heb ik mijn tijd vooral gevuld met het me aantrekken van allerlei situaties die niet goed of correct zijn.

Diegene die hier in feite voor verantwoordelijk zijn, zijn zich telkens bewust van de situatie maar zij schieten blijkbaar nooit in actie.

Passiviteit is een alomtegenwoordige houding in Bangladesh.

Wat ik al snel geleerd heb is : when you really care you are a pain in the arse for those who don't care.

Enkele voorbeelden :

Pahela Baishak, toneel voor Bengali nieuwjaar

Absenteïsme

Studenten die van school wegblijven. Normaal moet er iemand naar de familie gaan om kennis te vergaren.

Als je daar geen opmerking over maakt dan zal er niemand iets doen.

Veel tamtam en verontwaardiging en de indruk van belangrijkheid doet de mensen in actie schieten.

Met z'n 2 gaan we naar de familie maar als ik geen vragen stel zal er niet veel gebeuren.

Veel kinderen blijven van school weg om het gezinsinkomen aan te vullen.

Gelukkig kan je zo een aantal kinderen terug naar school krijgen. Maar ik heb ook geleerd dat teveel moeite doen een averechts effect heeft.

Mosharaf

Zo was er de vader van Mosharaf die zijn kind verplichte met een riksja te rijden. De vader, ergens in de vijtig, was een luie profiteur. Bij bemiddeling vroeg hij telkens om geld. Allerlei excuses om medelijden op te wekken en geen enkele interesse in de toekomst van zijn kinderen. Neem ze maar mee, ik ga met mijn vrouw terug. De man gebruikt drugs en alcohol, regelmatig krijgt zijn vrouw een rammeling.

We hebben allerlei argumenten gebruikt en voorstellen gedaan. Uiteindelijk is de man met zijn familie ergens anders gaan wonen.

Sommigen willen gewoon niet geholpen worden.

Veel mensen leven van dag tot dag, zij hebben geen langetermijn visie. Ze geloven daar niet in.

Huisbezoek

Iman Ali

Een man werd ontslagen en hij vroeg me om te bemiddelen bij Korvi.

Ik leer al snel dat het niet echt koosjer is van beide kanten.

Over een tijdspanne van enkele weken zijn er meerdere gesprekken. Ik krijg telkens andere verhalen te horen. Uiteindelijk zorgt Korvi voor een andere job maar de man weigert de nieuwe job. (7 op 7, 12 uur per dag voor 2500 taka, 25 euro, per maand).

Mensen in de gemeenschap, zelfs werknemers van TDP vragen me om zijn job terug te geven bij the dhaka project. De man is erg arm, 5 jonge kinderen en heeft een niet al te beste gezondheid.

Korvi wil hem zijn job niet terug geven omdat de mensen anders denken dat de buitenlander altijd gelijk krijgt.

Op een gegeven moment ben ik het zo beu dat ik Korvi de volle laag geef. Hij is zo aangedaan dat hij geen woord meer zegt.

Ben je aan het denken, vraag ik. Geen woord...

Sindsdien is het niet meer zo spontaan tussen ons.

Geen probleen voor mij. Ik vind trouwens dat een project directeur alles moet doen voor zijn project en niet naar de pijpen moet dansen van anderen.

Het zit namelijk zo, The Dhaka Project is nu wettelijk ondergebracht bij RSF, Rural Service Foundation.

RSF is een liefdadigheidsproject van Rahimafrooz een multinational uit Bangladesh.

RSF stippelt de te volgen route uit. Mij goed maar dat kan niet in het nadeel zijn van de kinderen waarvoor het project is opgezet.

RSF beslist om de maandelijkse huur van vele families niet meer te betalen. Terzelfder tijd moet het TDP kantoor uitgbreidt en vernieuwd worden.

Dit onder het mom dat wanneer je hooggeplaatste gasten uitnodigd, deze mensen zich comfortabel willen voelen.

Iedereen met zijn hoofd in de wolken omdat ze een beter kantoor krijgen. Op het zelfde moment zitten de mensen in de sloppen met hun handen in het haar omdat ze niet weten hoe ze de volgende maand moeten rond komen.

Ze halen hun kinderen van school om te gaan werken.

Ik stel me hardop de vraag of ze wel beseffen waar ze mee bezig zijn.

Er volgt weer een lange discussie waarvan beide partijen weten wie er gelijk heeft. Het ego staat in de weg om dat toe te geven.

Later vraag ik me af of ik er wel goed aan doe om me zo te laten gaan. Is het niet beter om met mijn kop in het zand te zitten en mezelf voor de gek houden dat alles goed is.

Gelukkig krijg ik de volgende dag onverwachtte complimenten.

Voorbeeld, de mensen kregen voordien hun huishuur betaalt door TDP. Ergens tussen 1000 en 1800 taka. Op een totaal inkomen van 3000 a 4000 taka is dit een groot percentage.

Men kreeg 3 maanden geleden het bericht dat de huishuur zou afgeschaft worden. Maar er is gewoonweg geen manier waarop je dat bedrag ergens anders kan recepureren.

Verder is er ook een raad van bestuur in Dubai die de werking van the dhaka project aanstuurt. De fondsen komen ook grotendeels uit Dubai.

Emirates Airlines foundation sponsort de helft van de maandelijkse uitgaven. De rest komt allemaal van prive initiatieven.

Toen ik Maria Conceicao onmoette in Dubai beloofde ik haar dat ik een maandelijks verslag vanuit Dhaka zou sturen.

Nu rapporteer ik maandelijks wat er gebeurt in de verschillende onderdelen van het project. Dit omdat zij geen vertrouwen heeft in de Bangladeshi.

Dit is overdreven volgens mij maar je moet wel alert blijven. Bangladeshi zijn dikke egoisten, het zit in de cultuur en niemand stoort zich er aan.

Medische voorziening in Bangladesh

Ongewild was ik betrokken bij de behandeling van een ziek kind van TDP.

Het had leukemie in een vergevorderd stadium.

In het eerste ziekenhuis wordt Billal niet opgenomen omdat de spoed enkel open is tot 14:00h. Wij arriveren een half uur te laat. De aanwezige arts kan het geen moer schelen.

Bovendien dropt de ambulance het kind op de stoep.

Per riksja gaan we naar DMCH (Dhaka Medical College and Hospital). Billal wordt opgenomen maar wat er zich daar afspeelt tart alle verbeeldingen.

Eén dokter voor honderden kinderen. Mensen liggen in de gang en onder trappen.

Billal heeft een bloedtransufie nodig maar de bloedbank is leeg. Een privébloedbank is de enig oplossing.

Alle medicatie en andere benodigdheden moeten eerst voorgeschreven worden en dan aangekocht worden buiten het hospitaal.

Voor testen moeten we naar een ander privé ziekenhuis.

Billal is enkele dagen later overleden.

Ik besef al snel dat je hier niet serieus ziek wil worden.

toneel voor health awareness program

Boekentassen

De boekentassen die de leerlingen gebruiken zijn in erbarmelijke staat. De schooldirectie had al meerdere malen om vervanging gevraagd. Een eigen onderzoek leerde me dat 31% van de leerlingen geen exemplaar meer hadden. De anderen hadden iets wat je de overschot van een boekentas kunt noemen.

Deze bemerkingen werden overgemaakt naar Dubai.

Bovenop allerlei instructies krijgt het lokale management er van langs uit Dubai.

Nu meer dan een maand later is er nog altijd geen nieuwe boekentas te bespeuren.

Het is wel amuzant om te leren dat de medewerkers stiekem genieten van de bolwassing van hun baas.

vakantie in Bhola

ECA

Na de reguliere lessen organiseerd TDP ook ECA (Extra Curricular Activities)

ECA zijn toneel, dans, muziek, tafeltennis, schaken, debateren,...

Op zaterdag help ik in de krantenclub. Dit is erg passief naar mijn zin. De leerlingen lezen in een Engelstalige gazet en de leerkrachten helpen hen hierbij.

Dinsdag en woensdag help ik in de gemeenschapsontwikkeling klas. Het is de bedoeling om met de leerlingen iets te ondernemen in de gemeenschap en zo deze gemeenschap te sensibiliseren. Bij elke uitstap resulteert dit eerder in een bende starende toeschouwers die benieuwd gapen naar iets ongewoons.

Van enige overdracht kun je nog niet spreken.

Het is wel opmerkelijk hoe de leerlingen begaan zijn met de verschillende onderwerpen

Verjaardag van Dr. Jahid

Samen met 3 andere vrijwilligers en de kantoormedewerkers vieren we de verjaardag van Dr. Jahid. Een heerlijke taart wordt weggespoeld met blikjes heineken en enkele flessen sterke drank.

De Bengalen laten zich gaan bij al dat lekkers en zijn al snel euforisch. Ze krijgen een losse tong en niet veel later ligt het eerste exemplaar uitgeteld op bed, een tweede braakt heel de badkamer onder en een derde ligt languit over de vloer.

Na 2 maanden was dit een meer dan welgekome uitlaatklep.

vakantie in Bhola, Rossie de project manager

Bhola

Eerder hadden we met Rossie, de project manager, van een driedaagse uitstap naar Bhola genoten.

Voor Bengalen is het van immens belang om in contact te blijven met hun oorspronkelijke geboortegrond.

Rossie heeft nooit in Bhola gewoond maar zijn grootmoeder woont er nog. Per ferry varen we Dhaka uit en de volgende morgen arriveren we in Bhola, één van de vele zuidelijke eilanden van Barisal.

We bezoeken bijna alle uithoeken van het eiland. Er is geen moment voorzien om even uit te rusten.

Omdat het een fieldtrip is bezoeken we enkele lokale ngo's.

We onmoeten de lokale minister tijdens een cricketmatch.

Tijdens een bezoek aan een viskwekerij zijn we getuige van een banale ruzie. Mannen gaan elkaar te lijf met glazen flessen en houten stokken. De aanleiding bleek de uitslag van een cricketmatch in het verleden.

De natuur is er mooi en het is een eiland waar je het gevoel hebt dat je ver weg bent van alles.

Het contrast is dan ook erg groot bij onze aankomst in Dhaka. De buriganga rivier staat laag en stinkt verschrikkelijk.

vakantie in Bhola

Sanitatie

Ondertussen scherp ik mijn kennis aan in verband met sanitatie in verstedelijkt gebied.

Samen met de ambitieuze Rossie, TDP-project manager, proberen we alsnog iets aan de sanitaire situatie te doen.

We bezoeken een project van WaterAid Bangladesh, waar we zien dat succes mogelijk is.

Het ingezamelde geld zal hier mogelijk naartoe gaan.

Maar ik wil duurzame veranderingen. Hier zijn gezinnen zonder WC. Het is gemakkelijk om een WC te geven maar als ze hun gedrag niet aanpassen is het WC na een maand terug een verschrikkelijke zwijnenstal.

Pahela Baishak

Op 14 April vieren de Bengalen Pahela Paishak, het Bengali nieuwjaar.

Iedereen groet elkaar met shuvo nabo borsho (happy new year).

Wij, 3 vrijwilligers, werden op sleeptouw genomen door Shymul, medewerker bij TDP.

De meest uitgebreidde vieringen vinden plaats rond Dhaka University. Op deze dag eet iedereen pantha bhat. In feite rijstoverschot van de vorige dag die bewaard word in water. Dit is/was een truc van de arme plattelandsbewoners.

De rijst krijgt een specifieke smaak. Tezamen met Hilsa vis en chutney wordt dit een heerlijk gerecht.

Tijdens onze lunch werden we overvallen door een cameraploeg die prompt een microfoon onder mijn neus plaatste.

De volgende dag was er een toneel op school opgevoerd door kinderen van TDP.

Het is verbazend hoe graag kinderen hier toneel spelen, dansen en zingen.

Skype : ferre3453

Foto's : http://picasaweb.google.com/travel741

Groeten

Fried